سايت فارسي زبان

شهر کوچک و زیباى نراق از نظر تقسیمات کشورى بخشى از شهرستان دلیجان و در محدوده استان مرکزى است. این شهر، حد فاصل شهرستانهاى قم، کاشان و دلیجان قرار دارد و از مناطق کوهستانى و سردسیر مى‏باشد.

برخى مى‏گویند: نراق به معناى «نر» یا «نره» که به معناى برآمدگى و بلندى زمین است. شاید به لحاظ اینکه سلطان‏آباد (اراک) را به نام عراق مى‏شناختند و شهر نراق در بلندترین نقطه عراق (اراک) قرار داشت آن را «نر عراق» یا نره عراق» نام نهادند و به مرور زمان، «نر عراق» به «نراق» تغییر نام یافت.

این شهر کوچک در گذشته از موقعیتى خاص برخوردار بود، زیرا در مسیر جاده ابریشم قرار داشت و داراى موقعیت استراتژیک اقتصادى و تجارى بود و از دیرباز مورد توجه مردم شهرهاى اطراف قرار گرفته بود.

نراق از شهرهاى قدیمى و تاریخى کشور اسلامى ایران به شمار مى‏رود. ابن بطوطه قدمت این شهر را به ۷۰۰ سال گفته است. صاحب «بستان السیاحه» یکصد و ده سال پیش درباره این شهر گفت: نراق بر وزن عراق قریه‏اى است قصبه مانند و محلى است خاطرپسند از توابع کاشان، آبش کم و باغاتش فراوان. آن قریه در دامن کوه اتفاق افتاد و سه طرفش فى الجمله گرفته و سمت مغربش به غایت گشتاده است. قرب هزار باب خانه در اوست و چند مزرعه مضافات اوست و مردمش شیعى مذهب و… مولانا مهدى صاحب تصانیف مفیده از آنجا بوده است.

بناهاى تاریخى

نراق بناهاى تاریخى بسیارى دارد از جمله آن بناى مسجد جامع، بناى ساختمان و بقعه امامزاده یحیى و امامزاده سلیمان که از فرزندان امیر المؤمنین علیه السلام به شمار مى‏روند و ساختمان و بقعه امامزاده زبیده خاتون که دختر امام جواد علیه‏السلام مى‏باشد و همچنین بناى ساختمان و بقعه امامزاده سلطان على که فرزند امام محمدباقر علیه‏السلام مى‏باشد در آن منطقه قرار دارد .